Myrmecia nigriceps: De Buldogmier met de Zwarte Kop

3 nov

2 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 1 dag geleden

Myrmecia nigriceps is de buldogmier met de zwarte kop. Met haar zwarte kop, rode lijf en gele poten is ze een van de opvallendste buldogmieren van Australië. Ze is ook een van de felste, en een echte nachtspecialist.

De buldogmier met de zwarte kop

De naam nigriceps komt van de Latijnse woorden niger (zwart) en caput (kop). In het Engels heet ze de black-headed bull ant. De soort werd in 1862 beschreven door Gustav Mayr. Een tijd lang werd ze als deel van een andere soort gezien, tot William Morton Wheeler er in 1933 weer een eigen soort van maakte.

Uiterlijk

Werksters zijn zo'n 19 tot 23 mm lang, koninginnen 24 tot 26 mm en mannetjes 18 tot 20 mm. Er zijn ook kleinere werksters. De kop en het achterlijf zijn zwart, het borststuk is rood en de poten en kaken zijn geel.

Myrmecia nigriceps, een buldogmier uit Australië — Foto: Myrmecia nigriceps.

Waar leeft ze?

Myrmecia nigriceps komt in bijna heel Australië voor, behalve in het midden en aan de noordkust. Ze leeft op heel verschillende plekken, van woestijn en kust tot bos. Het nest is vaak een heuveltje dat bedekt is met kleine rode steentjes, maar kolonies wonen ook onder boomstammen.

Gemaakt voor de nacht

Deze soort gaat zo'n uur voor zonsondergang op pad en is actief in de schemering en 's nachts. Van alle Myrmecia soorten heeft ze de grootste lenzen en lichtcellen in haar ogen, zodat ze goed ziet bij weinig licht. Lees meer in de ogen van de buldogmier.

Voedsel

Volwassen werksters drinken vooral nectar. De larven krijgen insecten en andere ongewervelde dieren, ook reuzenmieren (Camponotus). Niet elke prooi geeft zich zomaar over: sommige kakkerlakken kunnen een aanval afslaan.

Gedrag

Myrmecia nigriceps staat bekend als een heel felle buldogmier. Haar gif is wel vrij zwak vergeleken met andere buldogmieren. Gek genoeg kunnen mieren uit andere nesten soms gewoon een kolonie binnenlopen zonder aangevallen te worden.

Leven in de kolonie

De bruidsvluchten zijn na regen, tussen december en maart, vaak vanaf heuveltoppen. Na de vlucht sluit de jonge koningin zich niet op, maar blijft ze eten zoeken terwijl ze haar eerste werksters grootbrengt. Werksters kunnen zo'n 2,2 jaar oud worden. De soort is ook gastheer van een parasitaire buldogmier, Myrmecia inquilina, waarvan de koninginnen in haar nesten trekken. Lees meer in zo leeft een kolonie buldogmieren.

Vijanden

Ook een buldogmier heeft vijanden. Mierenegels graven de nesten open, springspinnen van het geslacht Zenodorus jagen op de werksters en blindslangen eten het broed.